Mały człowiek i ekran

Polska animacja obchodzi w tym roku swoje 60-lecie. Z tej okazji w wielu miastach naszego kraju można cieszyć się unikalnym przeglądem filmów animowanych, zrealizowanych na przestrzeni tych kilkudziesięciu lat. Ten fenomenalny pokaz klasyki polskiej animacji zawitał również w ten weekend i pod nasze skromne, prowincjonalne, trójmiejskie strzechy - a ściślej mówiąc w progi gdyńskiego Klubu Filmowego. Bez reklamy, akcji, promocji (dlaczego???), więc trafić nań szansę mieli głównie ci, którzy albo przeczytali notkę w sobotniej prasie, albo są jakoś związani z ww. placówką, albo, jak niżej podpisana, rzeczoną tematyką się interesują, więc oko i ucho mają w tym kierunku wyostrzone.

Obowiązki rodzinne nie pozwoliły mi pogrążać się w tym filmowym święcie przez cały weekend, wybraliśmy więc sobie blok filmów zrealizowanych przez łódzki Se-Ma-For i poznańskie Telewizyjne Studio Filmów Animowanych . Zestaw przeróżny, różnorodny, bogaty, pełen cudeniek i perełek, jedynych w swoim rodzaju, pokazujący, że istnieje świat poza Pixarem. Nigdy nie będziemy w stanie konkurować z nimi jeśli chodzi o pieniądze czy możliwości techniczne, jednak wizyjność, kreatywność wizji plastycznych, poetyckość czy wyobraźnia są ogromnym atutem polskiej animacji. Poniżej króciutki opis niektórych obejrzanych dzis filmów:

".!? (Kropka, wykrzyknik, znak zapytania)", reż. J. Adamczuk, M. Ćwiek, 1989. Oparty na pięknym wierszu Wandy Chotomskiej, krótki (sześciominutowy) filmik o tajemniczym sprzedawcy znaków przestankowych: wykrzykników dla generała i jego oficerów, średników dla biednych studentów, czy myślników dla pilnej uczennicy. Tajemniczość, oniryzm, nowatorski rysunek postaci, ale także niewątpliwe walory edukacyjne - gdybym zdecydowała się onegdaj pouczać dziatki w powszechnej szkole miast pełnić nudniejszą lecz niewątpliwie bardziej popłatną funkcję quasi-korpoludka, z całą pewnością wykorzystałabym ten uroczy filmik jako pomoc naukową, przybliżającą zacnej młodzieży tajniki interpunkcji ;-)

"O wielkim wstydzie", reż. J.Adamczak, 1998. Adaptacja jednej z opowieści - bajek filozoficznych Leszka Kołakowskiego z cyklu "13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych". Mroczna opowieść o samotności, odrzuceniu i wyobcowaniu. Czarno-białe, poruszające arcydzieło o wyraźnie pacyfistycznej wymowie - jeden z najbardziej antywojennych ( i antyżołnierskich w ogóle) filmów, jakie widziałam, że niech się Oliver Stone schowa (nie żartuję).

O wielkim wstydzie - kadr z fimu

"W grocie Króla Gór", reż. W.Giersz, 1996. "Ilustracja" fragmentu słynnej suity Peer Gynt Edouarda Griega. Hipnotyczna muzyka i adekwatna do tego animacja.

W grocie Króla Gór - kadr filmu

Niewątpliwym hitem tego przeglądu był Oscarowy "Piotruś i wilk" w reżyserii Suzie Templeton. To jednak materiał na osobną recencję, której się z pewnością szybciutko doczekacie.